Kritische medewerkers cruciaal voor vernieuwing

Auteur: Edgar Johannsmann Publicatiedatum: 5 december 2005 Voor iedere toporganisatie die streeft naar continue verbetering en innovatie zijn kritische medewerkers cruciaal. Het vreemde is echter dat kritische medewerkers in de meeste organisaties helemaal niet worden gewaardeerd; sterker nog: men voelt zich door hen bedreigd. Ze worden gezien als lastposten en behandeld als melaatsen; niet serieus genomen en stelselmatig buitengesloten. Men zoekt naarstig naar manieren om hen het zwijgen op te leggen, dossier tegen ze op te bouwen en ze zo snel mogelijk te lozen. Zolang dit nog niet het geval is worden ze doodgezwegen, monddood gemaakt, weggehoond of op een zijspoor geplaatst. Waarom deze heftige reacties? Organisaties zijn geen democratieën. Volledige straffeloze vrijheid van meningsuiting bestaat in vrijwel geen enkele organisatie. In de politieke metafoor lijken de meeste organisaties doorgaans op een dictatuur. Men weet niet om te gaan met mensen die ongevraagd toch hun mening geven en zeker niet als het om kritiek op de bedrijfsvoering gaat. Een organisatie heeft oorspronkelijke denkers nodig. Deze moeten ook invloed en aanzien hebben, anders worden ze niet gehoord. Het management moet deze supertalenten aanboren, maar in de praktijk doet zij dat niet. Vaak zitten deze grote denkers verstopt in achteraf kamertjes, op stafafdelingen of helpdesks. Men ziet ze gewoonweg niet zitten en waar bemoeien ze zich mee, want ze zijn toch als stafmedewerker of ICT-supportmedewerker ingehuurd? Dat soort lui heeft toch geen verstand van bedrijfvoering. Als hen dit maar hard genoeg ingepeperd wordt en ze hebben het een keer meegemaakt dat hun briljante idee niet eens serieus aangehoord werd laten ze het de volgende keer wel uit hun hoofd om weer hun neus te stoten. Ze zijn getemd, lam gemaakt en laten zich niet meer horen. Weer is er een ziel en potentieel intellectueel talent voor deze organisatie verloren gegaan. Het lijkt wel of managers alleen maar ‘jaknikkers' en domme uitvoerders om zich heen willen hebben. Ondergeschikten die briljanter zijn dan zij zien zij als bedreigend; de gezel mag de meester niet evenaren en al zeker niet overtreffen, terwijl de ware leider juist wordt gekenmerkt door zijn zesde zintuig voor het opsporen en inzetten van deze briljantheid. [bron afb.: clearwisdom.net]